Ortoreksja jest obok bulimii i anoreksji zaburzeniem odżywiania. Polega na nadmiernym skupianiu się na diecie i spożywaniem zdrowych pokarmów. Osoby pod wpływem tego zaburzenia nieustannie liczą kalorie, studiują etykiety w poszukiwaniu konserwantów, kalkulują ilości spożywanych tłuszczów i węglowodanów. Większość życia pochłania im planowanie posiłków i wyszukiwanie na sklepowych półkach żywności nie zawierającej cukru i soli. Każde odstępstwo od sztywnych reguł wyzwala ogromne poczucie winy i utratę szacunku do samego siebie.

Zabójcza doskonałość

Zdrowy i szczupły wygląd staje się obsesją. Osoby ogarnięte tą chorobą dążą do perfekcji, nie tylko w dziedzinie odżywania. Bywa, że osoby z ortoreksją latami nie jedzą „zakazanych pokarmów”. Przez to szwankować zaczyna organizm, który bezskutecznie domaga się witamin i soli mineralnych. Występują bóle i zawroty głowy, bóle brzucha, nudności i osłabienie. Dochodzą do tego kłopoty z koncentracją i pamięcią, odporność spada, pojawia się anemia. Narządy wewnętrzne zaczynają się buntować – mogą pojawić się zaburzenia pracy jelit czy osteoporoza. Jeżeli ktoś choruje na ortoreksję, cechuje go zwiększone ryzyko anoreksji czy bulimii. We wszystkich zaburzeniach w końcu pretekstem jest piękny wygląd.

Samotność i frustracja

Skutki ortoreksji wykraczają poza zdrowie fizyczne. Osoba chora zaczyna odsuwać od siebie znajomych, oczywiście nie wychodzi z nimi do restauracji czy pubu, później stosunki interpersonalne w ogóle przestają ją interesować. Jada w samotności, nie przyjmuje krytyki lub reaguje agresją na uwagi dotyczące jej sposobu odżywiania. Jeżeli z jakiegoś powodu nie uda się zjeść tego, co wcześniej zostało zaplanowane, osoba z zaburzeniem może wpaść w szał lub przygnębienie.

Lustereczko, powiedz przecie...

Prawdziwym powodem tego zaburzenia jest nieprawidłowe postrzegania własnej osoby, własnego ciała. Mimo, że kobieta jest szczupła, wciąż widzi w lustrze nieatrakcyjną grubaskę. Dieta nie pomaga, ponieważ osoba w odbiciu wciąż jest przy kości – pojawia się błędne koło. Presja otoczenia wydaje się być dla osoby chorej skierowana wprost na nią - wymaga bycia doskonałą, smukłą, piękną. Spełnia więc te wyimaginowane przykazania bez mrugnięcia okiem – wynika to z braku wiary w siebie i niskiego poczucia własnej wartości. Często w parze z zaburzeniami odżywiania idzie przekonanie, że na pozytywne uczucia trzeba sobie zasłużyć, nierzadko wyniesione z domu rodzinnego. Osoby ogarnięte tą obsesją są zazwyczaj perfekcjonistami. Dążą do uporządkowania wszystkiego wokół – spożywanie starannie wyliczonych ilości kalorii staje się dla nich sposobem kontroli siebie i otoczenia.

Tu trzeba lekarza

Ortoreksje liczy się podobnie jak inne zaburzenia odżywiania. Wymaga ona konsultacji z lekarzem psychiatrą lub psychoterapeutą. Najczęściej przeprowadza się terapię poznawczo- behawioralną, która pozwala usunąć negatywne przekonania i emocje dotyczące odżywiania oraz własnej osoby. Następnie zastępuje się je realnymi przekonaniami oraz uczy osobę, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach. W leczeniu tej choroby stosuje się również terapie psychodynamiczne – odkrywające „pierwotny problem” lub grupowe, gdzie dużą rolę odgrywa wsparcie innych osób. Konsultacja z dietetykiem pomaga ustalić prawidłową dietę, zawierającą wszystkie niezbędne witaminy i minerały.

Z pewnością dzisiejsza kultura, media i otoczenie wymaga od nas nienagannej sylwetki i zawsze pięknego wyglądu. Warto przypomnieć sobie czasami, że w życiu są ważniejsze rzeczy niż spodnie w rozmiarze 36. Zwłaszcza, że czasami pogoń za urodą może zakończyć się bolesnym upadkiem.

(kp)