Miód – rodzaje i właściwości

Miody mają wielu zwolenników.
Wyróżnia się miody: nektarowe inaczej kwiatowe, spadziowe oraz mieszane (nektarowo – spadziowe).

Do miodów nektarowych zaliczmy:

• Miód rzepakowy – w stanie płynnym kolor słomkowy. Krystalizuje się szybko, w ciągu kilku dni po odbiorze. Po skrystalizowaniu jest biały lub kremowy o konsystencji drobnoziarnistej, mazistej. W smaku bardzo słodki. Zapach kwitnącego rzepaku, raczej nieprzyjemny; z czasem woń słabnie. Miód o największej ilości glukozy i aminokwasów.
• Miód wrzosowy – w stanie płynnym kolor ciemnobrunatny, a konsystencja galaretowata. Krystalizuje się dość szybko. Po skrystalizowaniu pomarańczowy lub ciemnobrunatny o konsystencji drobnoziarnistej. Smak lekko gorzkawy, ostry. Zapach kwiatów wrzosu, silny.
• Miód gryczany – szczególnie nadaje się do wyrobu miodów pitnych. Duża zawartość kwasów sprawia, że fermentacja napojów przebiega prawidłowo, a silny aromat i swoisty ostry smak czyni napoje miodowe bardziej pikantnymi. W stanie płynnym, kolor ciemnoherbaciany do brunatnego. Po skrystalizowaniu kolor brązowy, konsystencja gruboziarnista, przy czym na powierzchni często pozostaje warstwa rzadkiego miodu. Miód o silnym zapachu kwiatu gryki, smak ostry lekko piekący.
• Miód akacjowy – w stanie płynnym kolor bezbarwny lub jasnosłomkowy, długo nie krystalizuje się. Stan skrystalizowany – kolor jasnosłomkowy, kremowy. Miód o słabym zapachu kwiatu akacji, mdły. Odznacza się znacznie większą zawartością sacharozy niż wszystkie inne miody nektarowe. Jest lubiany przez dzieci.
• Miód lipowy – w stanie płynnym kolor żółty lub zielonkawożółty. Konsystencją i barwą przypomina olej rycynowy. Po skrystalizowaniu ma kolor żółtopomarańczowy lub brunatny; konsystencję drobnoziarnistą, krupkowatą. Miód o wyraźnym zapachu lipy. Ostry w smaku z lekką goryczką.
• Miód koniczynowy – w stanie płynnym barwa słomkowożółta, zapach kwiatów koniczyny, nikły. Po skrystalizowaniu barwa jasnożółta, smak bardzo słodki, łagodny, ale nieco mdły. Miód z koniczyny czerwonej jest jaśniejszy i długo pozostaje w stanie płynnym. Po skrystalizowaniu jest prawie biały. Ma wyraźny, niespotykany w innych miodach, kwaskowaty posmak.
• Miód bławatkowy – barwa złocistożółta, zapach bławatka, miód o ostrym, charakterystycznym smaku.
• Miód manuka – w stanie płynnym, kolor dość ciemny. Jest to miód uzyskiwany na Nowej Zelandii z kwiatów rośliny manuka. Ostry w smaku, intensywny w zapachu ma bardzo cenione właściwości lecznicze. Miody te są segregowane na podstawie siły oddziaływania wyrażanej czynnikiem UMF (unique manuka factor) lub MGO (od ilości czynnika methylglyoxal opisanego przez prof. Thomas Henle).
• Miód malinowy – w stanie płynnym kolor żółtawy. Po skrystalizowaniu żółtozłocisty. W smaku łagodny, lekko kwaskowaty o lekkim zapachu malin. Lubiany przez dzieci.
• Miód mniszkowy – pozyskiwany z kwiatów mniszka lekarskiego. W stanie płynnym jasnobrązowy o charakterystycznej, ciągliwej konsystencji i intensywnym zapachu. Wskutek dużej zawartości glukozy krystalizuje szybko – w ciągu kilku tygodni od odebrania przybiera w całej objętości konsystencję mazistą i stopniowo twardnieje. W stanie stałym barwa żółta, często z białymi wykwitami. W smaku bardzo słodki (uchodzi za najsłodszy z krajowych miodów) i wyrazisty.
• Miód wielokwiatowy – w stanie płynnym kolor żółty. Po skrystalizowaniu kolor jasnobrązowy. Łagodny o woskowym zapachu. Może też posiadać różne barwy i smak uzależnione od rodzaju oblatywanego kwiatu.
• Miód cząbrowy – w stanie płynnym kolor ciemno bursztynowy do herbacianego. Po skrystalizowaniu kolor jasnobrązowy. Ostry swoisty smak pieprzowo-ziołowy o charakterystycznym zapachu kwiatu cząbru. .Jako jeden z nielicznych dorównuje, a nawet przewyższa swymi wł. biotycznymi słynnym miodom królewskim, czy papieskim, jak dawniej nazywano najprzedniejsze miody ze spadzi iglastej. Posiada ponad 1020 mg/kg wolnych aminokwasów, gdy uważany za najbardziej wartościowy pod tym względem miód nektarowy: gryczany 720 mg/kg, a najdroższy na naszym rynku wrzosowy 368 mg/kg[1]. Miód cząbrowy jest u nas mało znany, ale tam gdzie się go pozyskuje na większą skale np: w Chorwacji jest niezwykle ceniony i osiąga najwyższe ceny. Posiada silne właściwości antyseptyczne, a nawet antybiotyczne, odkażające. Jest polecany przy niestrawnościach i problemach żołądkowych o podłożu bakteryjnym, stanach zapalnych górnych dróg oddechowych i typowych jesiennych problemach z gardłem. Tradycyjnie w Polsce pozyskiwany na Kujawach, a obecnie także w nielicznych regionach zielarskich upraw nasiennych. Wyśmienity na wszelkie problemy z gardłem, a w połączeniu z czerwonym winem, w którym wcześniej macerowaliśmy gałązki ziela cząbru stanowi niezastąpiony środek wzmacniający organizm

Do miodów spadziowych zaliczamy:

• Miód z drzew owocowych – barwa złocistożółta o zapachu płatków kwiatowych i łagodnym smaku.
• Miód ziołowy (górski) – barwa ciemnożółta do pomarańczowo-żółtej, zapach intensywny. Miód o smaku korzennym. (wikipedia)

W Polsce w sprzedaży są dostępne miody spadziowe głównie z jodły i świerka. Miody spadziowe z drzew liściastych są niezwykle rzadko spotykane. Ten rodzaj miodu ma kolor ciemny.

Dzięki tej rozmaitości, praktycznie każdy może wybrać dla siebie jakiś rodzaj.

Właściwości miodu znane i wykorzystywane są od wieków. Miód wykorzystywany jest w:

• spadziowe w leczeniu dróg oddechowych
• miody zwierają wiele mikroelementów: potas, magnez, wapń, chlor, fosfor, żelazo, mangan, kobalt.
• obniżają ciśnienie
• łagodzą toksyczne działanie alkoholu, nikotyny i innych używek
• zawarta w nim cholina działa ochronnie na wątrobę
• jony zawarte w miodzie stymulują wydzielanie czerwonych krwinek i hemoglobiny
• miody nektarowe stosuje się w kuracjach alergii
• wykazują aktywność antybiotyczną, która dodatkowo wzrasta po rozcieńczeniu miodu z wodą ( nawet 220 razy !)
• stosowany w leczeniu spojówek, rogówki jęczmienia
• miód przyspiesza gojenie się ran po odmrożeniach, otarciach i oparzeniach( dzięki właściwością antybiotycznym)
• wpływa na gojenie się owrzodzeń, ropni, czyraków i wyprysków
• miód reguluje pracę serca; rozszerza naczynia wieńcowe serca
• spożywanie miodu zapobiega powstawaniu i utrzymywaniu się obrzęków poprzez zwiększenie wydzielania moczu
• miód działa moczopędnie, zwiększa przepływ naczyniowy w nerkach zapobiegając powstawaniu złogów
• stosowany w chorobach układu moczowego: zapalenie nerek, pęcherza moczowego, miedniczek nerkowych, kamienicy
• stosowany jest w nerwicach i depresjach, wyczerpaniu na tle nerwowym
• miód wspomaga leczenie przeziębień
• poprawia przemianę materii
• wspiera leczenie: nieżytu żołądka, zaparć, zapalenia wątroby, zapalenia woreczka żółciowego

(mag)

Dodaj komentarz

Komentarze użytkowników